Beste volgers.

Ik heb zonet gebeld met onze geliefden in India en ze hebben net afscheid genomen van Rupa en de staf in Sullurpet. Ze zijn nu onderweg naar Chennai. Morgen vroeg kunnen we hen terug verwelkomen en omhelzen als onze dappere helden!

Charlotte schreef op haar face book pagina het volgende:

wat een afscheid…Met veel tranen en liefde moet ik afscheid nemen van een fantastische 3 weken…Attakanithipa children, I love you ll!!

Dat is waarom deze mensen het deden. Dit is nergens te koop, dit kan je alleen maar vinden in mensen met een bewogen hart, een hart voor anderen. De rijkdommen die het team de afgelopen weken hebben mogen ervaren zijn meer waard dan al het materixeble dat ons zo vaak misleid en ons uiteindelijk toch niet kan verzadigen.

Een dankbaar hart is zo mooi!

Wat het team de afgelopen weken heeft geaan is heel belangrijk geweest voor de fundering van de nieuwe school. Ze hebben de leerkrachten mogen uitleggen hoe ze de kinderen beter les kunnen geven. Ze hebben hen verschillende methoden aangerijkt. Al de voorbereidingen die ze tot in de details deden; zoals het lamineren van al het nieuwe lesmateriaal zal daar nu verder gebruikt worden. De samenwerking met de Indische leerkrachten is bijzonder goed verlopen. Ze stonden open en waren dankbaar dat onze vrijwilligers naar hen toe gekomen zijn. Ook Robert en Rupa waren bijzonder blij met het team. Het was een gezegend team, hun samenhang, onderling respect, de zorg voor elkaar, ongelooflijk. Jullie mogen er heel fier op zijn!

Dit is echter nog maar de start van een nieuwe weg die het project neemt. 5jaar geleden is dit verlangen gegroeid. Een verlangen om beter onderwijs te kunnen geven aan kasteloze kinderen. Begin dit jaar was het verschikkelijk moeilijk omdat we met financixeble tekorten zaten voor de verdere bouw van de nieuwe school. Uiteindelijk besloten Robert en Rupa om hun eigen huis in te richten als school om de kinderen niet in de steek te laten.

Dit is heel moeilijk omdat de kinderen in kleine ruimtes moeten zitten. Ze verlangen ernaar om snel te kunnen starten met de bouw van de nieuwe school.

Indien jullie willen kunnen jullie een vervolg geven aan wat het team hier heeft gedaan. Zij hebben de start gegeven van een leercode die ze zullen hanteren. Zou het niet fijn zijn als we ook een deeltje van onze rijkdom kunnen investeren in het geluk van deze kinderen?

Toen we 10 jaar geleden begonnen met de hulp aan deze kinderen kregen we vaak te horen. Oh Bart waarom doe je het, het is maar een druppel op een hete plaat. Ik zij hen toen; stel je voor dat jij die druppel was, die arm was en geen kleren had, geen school, geen hoop en er komt iemand naar je toe die je de hand rijkt, zou je dan ook zeggen ; neen hoor het hoeft niet want ik ben maar een druppel op een hete plaat?

Het is heel moeilijk geweest, vooral in de begin jaren om een doorbraak te verwezenlijken. Alles , maar dan ook alles ontbrak. Persoonlijk geloven we dat de liefde van God vandaag de dag nog heel actief aan het werk is doorheen duizenden mensen om tot zijn doelen te komen.

Zonder zijn leiding en bemoedigingen zouden we dit nooit kunnen verwezenlijkt hebben. Zoals het team hier ook samen een grote steen aan bijgedragen hebben zo kunnen wij ook ons steentje bijdragen.

Toen ik gisteren naar de start ging kijken  van de dodentocht hoorde de kerk zijn 21u klok slaan. Het was miezirig en een beetje kil. Enige tijd later stond ik op de dijk te wachten tot Angela voorbij kwam. Duizenden mensen passeerden me. Allemaal mensen met een doel.

Gelukkig zag Angela me. Ik had ze anders tussen de massa en in het donker nooit erkent. Zij stapt nu de doden tocht om geld in te zamelen voor de kinderen van het hostel. Ondanks ze deze kinderen nog niet gezien heeft;heeft ze een bewogen hart voor deze afhankelijke kinderen. Het is ongetwijfeld een waarheid dat als we ons inzetten uit bewogenheid voor anderen we er alleen maar veel beter van worden.

In september, oktober zouden we graag opnieuw een infoavond organiseren waarbij we de groep het woord willen geven om te vertellen over het fantastische werk dat ze mochten doen.

Indien u graag uw steentje wil bijdragen dan mag u dit doen. Alle beetjes helpen. Er zijn verschillende manieren om het project te helpen. Je kan een eenmalige bijdrage geven voor de bouw van de school, of je kan de hostelkinderen helpen met een maandelijkse bijdrage of een student die we kunnen ondersteunen in haar, zijn hogere studies.

Voor ons persoonlijk moet je dit niet doen, want we worden er zelf niet rijker van maar je mag het doen voor de kinderen die het project een andere toekomst kan geven dank zij de hulp van kleine en grotere steentjes.

Uiteraard is dit volledig vrijblijvend,

Ik zie er nu al naar uit om de verhalen te horen van onze helden.

De blog wordt nu weer ondergestoken totdat er opnieuw iemand zich geroepen voelt om naar Attakanithipha te gaan.

Heel veel groetjes aan iedereen en bedankt voor de fijne reacties en bemoedigingen voor het team.

Bart en Erika

www.kinderenvanindia.com.

ter info;

Het project zit onderkoepelt bij de organisatie Tearfund. De directeur zal in september het project voor de eerste maal gaan bezoeken. Indien u vrijblijvend het project wil steunen met een gift en je graag een fiskaal attest hebt gebruike je deze gegevens

Adres :Tearfund v.z.w.                       Projectnaam: x93Bal 70×94

            Postbus 127

            1800 Vilvoorde                         Reknr: 435-9190001-10

De projectnaam " BAL70"  is de herkenningsnaam van het project bij tearfund.

Operking. Voor de administratieve werking van Tearfund wordt er 5% van jullie gift afgehouden. 95 % gaat integraal naar het project.

Indien je geen fiskaal nodig hebt gaat de gist 100% naar het project. Dit zijn de gegevens.

Baladarshan

Reknr.: 979-6328132-51

Indien je de nieuwsbrieven over het project wenst te ontvangen geef je jouw op onze contactpagina op de blog.

De informatie over het student sholarschip plan en het groepssponsorplan komen weldra op de site.

Wat een dag, wat een dag,…Vol emoties door het afscheid. Deze ochtend konden we uitslapen want het plan was om rond 11 uur te vertrekken. Off course, Indian time! We vertrokken hier pas om half 1 ( dit doordat de politie onze paspoorten wou kopieren omdat er in de lanceerbasis in Shar mensen de ruimte in worden gestuurd).

In Attakanithipa sorteerden we alle kleren voor de kinderen van het dorp. De mama's mochten met hun kinderen om klerensetjes komen. Vele gezinnen werden blij gemaakt met de kleren die vele mensen met ons meegaven. Dank hiervoor!
 

Ook hielden we met de kinderen een watergevecht…COOL!
 

Dan kwam de tijd van afscheid nemen…Een moment waar we niet echt naar uitkeken maar dat niet vermeden kon worden. De lieve snoetjes achterlaten valt ons heel zwaar. Bij iedereen vloeide er wel een traantje en "I'll miss you" werd meermaals in de mond genomen.

Nu maken we ons klaar voor de terugvlucht…Morgenvroeg maken we onze valiezen en tegen de middag vertrekken we naar Channai, waar we eerst nog naar een muziekwinkel gaan, dan iets eten en tenslotte op het vliegtuig zullen stappen.

Met vele fantastische herinneringen vliegen we dan terug naar het belgenland, waar ons alweer een cultuurshock zal te wachten staan: niet meer op de grond met onze handen eten, ons niet meer met een poepsproeier moeten wassen, niet meer elke dag badend in het zweet wakker worden omdat de airco uitvalt door gebrek aan electriciteit,…
Wat we wel weten, is dat we dit avontuur NOOIT zullen vergeten en het in ons hart voor de rest van ons leven zullen meedragen!

Ook willen wij en de hostelkinderen Angelika bedanken omdat ze morgen voor het project zich laat sponseren in de dodentocht.
 

Het was de derde dag op rij smoking hot!
Half gesmolten hielden de kinderen allerlei competities: zaklopen, stoelendans, cricket…

Dan hebben we met pijn in het hart afscheid moeten nemem van de kinderen van de school, want morgen, zaterdag en maandag zijn verlofdagen.

Dorien en Charlotte hadden een meeting met de leerkrachten om het laatste materiaal en de boxen uit te leggen. Nadien namen we ook van hen afscheid. Snif!

Sweetie (de klusjesman, aan wie wij deze naam geven = lief!) bracht ons naar de kruidenwinkel. Deze keer met succes!

Deze avond hadden we een gezellig gesprek met Robert en Rupa. Ze hebben ons hun trouwalbum laten zien. (Wist je dat hun trouwfeest maar liefst 15 dagen duurde!)

Nu kruipen we in ons bed, zodat we goed uitgerust zijn voor het afscheid van morgen!

Slaapwel!

Laurie en Sebbe stonden alweer voor de klas deze keer als computerleerkrachten.
Charlotte en Dorien gingen normaal naar het tweede en derde leerjaar, maar de leerkracht had een verlofdag, dus de lessen gingen niet door. Ze hebben lijsten opgemaakt, waarop is opgelijst wat er allemaal in de materiaalkoffers zit.

Erika heeft alweer een berg computerwerk verzet, ze blijft volhouden! Het einde is bijna in zicht!

Om 16u30 vertrokken we naar het dorpje. Daar wachtte een throwballwedstrijd op ons. Het spel kan je vergelijken met netbal, maar een vereenvoudigde versie.
In de verte zagen we een onweer op ons afkomen. We hebben tot de laatste minuut gespeeld, daarna zijn we naar binnen gevlucht.
Toen we allemaal binnen waren, kon het programma van de hostelkinderen beginnen. Ze hadden opnieuw verschillende dansjes, liedjes en versjes voorbereid! Heel leuk!

We hebben dan samen met de hostelkinderen gegeten en vertrokken met een auto voor normaal 5 personen (nu met 10 personen) naar huis…

Nenu ninu premistunanu

Deze ochtend kroop Sebbe in de huid van een wiskundeleraar en vertelde Laurie de kinderen allerlei weetjes over Belgie. Charlotte en Dorien gingen terug naar het eerste leerjaar om samen met de leerkrachten praktisch te werken en te proberen differentieren (in de mate van het mogelijke).

In de namiddag gingen we kruidenshoppen, maar daar is niet veel van in huis gekomen. We kregen een bodyguard meegestuurd naar het centrum van Sullurpet. Lees: klein fijn Indisch leraresje die maar een half woord Engels verstond en de hele tijd een rode balpen vasthield. Oh ja, zij werd gewoon uit de klas gehaald om ons te begeleiden…en de kleutertjes dan?

's avonds trokken we naar het centrum (Attakanithipa) om met de kinderen een tegen allen te spelen. Maar na een tijdje zagen we dat het niet echt lukte, dus speelden we de andere spelletjes.

Sweet dreams

Vandaag terug aan de slag!
Charlotte en Dorien verzamelden al het gemaakte materiaal en sorteerden het in door sponsering nieuw aangekochte boxen. De boxen worden in de leraarskamer geplaatst, zodat iedereen een goed overzicht heeft over het materiaal.

Laurie en Sebbe namen het werk van Joris over en werkten de sponserbrieven af.
Erika voerde gesprekjes met kinderen uit elke klas.

Deze avond gingen we terug naar de kinderen van Attakanithipa.

We zijn weer doodop!
Terug naar de poepdouche.

Slaap lekker!

We vertrokken rond 9 uur richting Chennai en maakten een tussenstop in een coffeshop. In Chennai lieten we ons eens goed gaan in een winkelcentrum van wel 8 verdiepen. Nadien trokken we naar een souvenierwinkel waar we de roepix92s lieten rollen.
 

En vulden we onze buiken in de pizzahut.
Daarna was het resort timex85
Propere kamers, een douche, het strand op een paar meter, wilde zee, een x96welliswaar groen maar verfrissend- zwembad, en de volle 5 procent westers eten J Toast en eieren voor een heel jaar gegeten jammie!
Zaterdag was luilekkerdag. Zwemmen in het zwembad, worstelen met de golven in de zee, gewoonweg genieten.
Wat ons vooral heel hard opviel was het grote aantal Indische mannen dat daar aanwezig was. En dan viel ons nog het meeste op dat van de +/- 350 mannen er bij 300 een dikke zwarte snor boven hun bovenlip pronktex85jakkie J .
We hadden vele wilde plannen om hen van het behaarde ding te ontdoen, maar besloten het zo te laten.
De dag werd afgesloten met een drankje onder palmbomen en de ruisende zee op de achtergrond…jaja wees maar jaloers!

Zondagochtend trokken we naar de tempelstad Mamallapuram. Grote rotsen met prachtige beelden en vooral SNIKHEET.
 

Als afluiter van deze wandeling konden we de butterball bezichtigen. Een stenen bol die op een helling ligt en niet valt. De legend zegt dat vele Pallava kings en hun olifanten de bal probeerden te verschuiven maar dit voor geen centimeter lukte. Wij vonden het dan ook onze plicht het eens te proberen, zonder veel succes!
 
Na de tempelstad konden we nog even onze roepix92s bovenhalen en het spel van afbieden kon beginnen. Zilver, souveniers, kruiden en veel meer werden ons bezit.
 

Na haast gesmolten te zijn, namen we een frisse duik in de zee en kwamen we weer op temperatuur. Dan was het inpaktijd en afscheidtijd. Joke, Nazife en Joris moesten we achterlaten aan de luchthaven. Now, itx92s just the 7 off us.
Een bezoek aan de Mc Donalds was een ideale afsluiter van het weekend!

Deze nacht zullen Joris, Joke en Nazife terug keren naar ons Hamme. Net alsof ze in de teletijd machiene gekropen zijn van professor Barabas. Ja wat ze hebben meegemaakt zullen ze nooit meer vergeten. Bedankt Joke, bedankt Joris en bedankt Nazife voor jullie liefde voor deze mensen.

Alvorens terug te verdwijnen van deze blog om het dan weer over te geven aan het team dat nog een week blijft laat ik jullie enkele verschillen zien van de situatie van vroeger t.o.v. nu. Onderaan kan je meer lezen hoe, indien je dit wil; je het project kan helpen.

Enkele families die we in 2005 beginnen helpen zijn. De tweede foto is steeds hetzelfde gezin maar dan  in 2010.

Deze kinderen gaan nu naar school. 2 zitten in het kleuterklasje van het project. Het meisje Gangamma gaat met de schoolbus van het project iedere dag naar de Telegu school. De oudste jongen ( staat hier niet op de foto ) volgt een stage als leerjongen bij een metser. Volgend jaar zal hij kunnen werken als metser en een goed inkomen hebben. Het project bouwde een huisje voor deze mensen om de ontwikkelingen en de gezondheid van de kinderen te verbeteren.

De kinderen van dit gezinnetje gaan alle drie naar de Engelse school van het project. De mama werkt als kinderverzorgster in de kleuterklas van het project. Zij werd geholpen bij een zware operatie. Ook zij kregen een huisje. In toaal werden er 130 huisjes gebouwd voor dergelijke gezinnen.

Ambica heeft drie schatten van kinderen. Haar gezondheid is heel zwak. We helpen hen met de scholing van de kinderen en kreeg de hulp voor het openen van een dorpswinkeltje.

Hieronder enkele foto's van de veranderingen bij de kinderen.

Dit is Rajeswari. Zij deed een ernstige verwonding op aan haar oog. Zonder operatie zou ze haar oogje verloren zijn.

Parvathi in 2005

Parvathi nu

Dyvia in 2005

Dyvia nu

Narajana in 2005

Narajana nu

Meena in 2005 Dit meisje had een heel laag zelfbeeld en werd het slachtoffer van dagelijkse pesterijen.

Door de vele aan moedigingen van het project blijft ze toch naar school komen.

Meena nu

Hieronder nog enkele posters.

Het hostel en de naaischool

Medische zorg

kleuteronderwijs

Lagere school tot de 10e klas

huizenbouw

kinderkampen

Indien u ons wil  helpen hen te helpen aarzel dan niet en contacteer ons. Wij zetten ons belangeloos in voor om deze mensen  met respect te helpen. Dit  door  de mogelijkheden die we aangerijkt kijgen van onze sponsors.

U kunt ons op verschillende manieren helpen; een eenmailge gift of met het groepssponsor plan, het sudent scholarschip plan of het dorpsponsorplan.Alle giften zijn ook fiskaal aftrekbaar.

Indien u graag de nieuwsbrieven ontvant kunt u zich inschrijven op de contactpagina van onze website; www.kinderenvanindia.com

Blijf zeker kijken en reageren op de blog want het team heeft er veel aan.

Hartelijke groeten.

Bart

Beste mensen, gisteren vertelde ik jullie over de geschiedenis van het project  en de moeilijkheden waarmee de inwoners te kampen hebben.

Vandaag beschrijf ik in het kort de belagrijkste hulp initiatieven die doorheen de jaren naar voren zijn gekomen om tegemoet te komen aan een verantwoorde ontwikeling. Deze initiatieven zijn gegroeid en hebben vorm gekregen door ervaringen tijdens het samenwerken met de inwonders van Attakanitipha.

Ik sluit dan af met enkele foto's van de plaats waar het team nu ontspanning neemt. Dit om jullie toch een beetje jaloers te maken (inclusief mezelf hoor) mar ze verdienen het.

Het hulpcentrum

Het hulpcentrum is meer dan zomaar een plaats waar iedere dag tussen 120 tot 150 kinderen langs komen voor ontspanning. Het is het hart van het project vanwaar alles wordt gecoxf6rdineerd.

Het hulpcentrum was het eerste initiatief dat het project in 2002 aanging om x91school drop outsx92 te helpen met een opleiding. Hier gebeurden de eerste ontwikkelingen van het project. Het bracht de meisjes en vrouwen en later ook de kinderen van verschillende kasten samen. Van hieruit startte de onderlinge aanvaarding van beide leefgroepen.

Voor de kinderen en de ouders is het nu een rots in de branding waar ze terecht kunnen voor allerlei doeleinden zoals: ontspanning, medische hulp, het spaarprogramma en sociale hulp.

De kinderen maken hier ook gezamenlijk hun huiswerk en krijgen bijlessen.

We zorgen ook voor voedsel, schoolboeken en administratieve regelingen. Van hieruit vertrekt ook iedere morgen het transport naar de scholen. De kinderkampen en beschermkampen vinden hier plaats. Ook dorpsvergaderingen en feesten. Zondagmorgen is er een kerkviering. Aangezien de kerk het hoogste punt is van het dorp komen de mensen hier ook schuilen tijdens cyclonen en moessonregens. U kan het eigenlijk vergelijken met een gemeente- en parochiehuis van bij ons. Het hulpcentrum biedt ook plaats aan onze 40 hostelkinderen die hier wonen. Ook de oudere mensen komen hier voor voedsel en verzorging of om een babbeltje te slaan en te genieten van de bloementuin terwijl   de kinderen aan het spelen zijn.

Er is een koffer met sport- en spelattributen waarmee de kinderen zich samen kunnen uitleven. Sommige kinderen leren een nieuw dansje, anderen ontspannen zich met het maken van een mooie tekening. Mensen van het team en de oudere kinderen  helpen de kleinere kinderen om hun talenten te ontwikkelen.

De jongens tot 12 jaar en de meisjes tot 10 jaar komen hier een douche nemen na hun schooldag. Er is een vrouwelijke medewerkster die ervoor zorgt dat de kleinste kinderen zich goed wassen. Ook de oudere meisjes helpen graag om de kleinsten te wassen. Wij voorzien zeep en shampoo voor alle kinderen.

Na het douchen wordt de kinderen geleerd  hun gewassen kleren aan te trekken. Op deze manier zien we ook of de kinderen wonden hebben, die we vervolgens laten behandelen door de verpleegster of de dokter waar de mensen bij terecht kunnen.

Het hostel

Toen Robert en Rupa in mei van het jaar 2008 in ons land waren, vertelden ze ons over hun verlangen om een 25-tal verwaarloosde kinderen te helpen. Omwille van ernstige armoede kregen deze kinderen niet de zorg die hun ouders hen willen geven. Wij willen deze ouders tegemoet komen door de opvoeding van hun kinderen enkele jaren van hen over te nemen, totdat hun situatie het weer toelaat om zelf voor hun kinderen te zorgen.

Veel landheren gaan de dorpjes af en verleiden de arme mensen door hen 20.000 roepies (ongeveer 330 euro) te geven in ruil voor zes maanden arbeid op hun grond. Dit is meestal in andere staten waar ze ook nog eens een andere taal spreken. Omdat beide ouders daar hard moeten werken voor dit hongerloon, kunnen zij niet meer voor hun kinderen zorgen.

Toen we dit voorstel eind juni in 2008 voorlegden aan de gezinnen, waren De ouders ontzettend blij met dit initiatief. De kinderen zijn hier als het ware op internaat. Ze krijgen  hier de zorg  die ze nodig hebben voor een stabiele en georganiseerde kindertijd.

Door de bouw van het hostel zien we nu ook dat de kinderen een heel mooie ontwikkeling doormaken. Op de opvolgfiches van deze kinderen kunnen we zien dat, sinds ze naar het hostel komen, ze veel gezonder zijn geworden alsook ze een stabieler en gestructureerd  dagelijks leven hebben.

Het hostel is verdeeld in een aparte jongens en meisjes kamer. Beiden hebben aparte wasplaatsen. Tijdens de nacht slaapt er iemand van het team  bij de kinderen. Bij de meisjes slaapt er een vrouw en bij de jongens een man. Deze mensen zien er ook op toe dat de kinderen zich verzorgen en tijdig klaar zijn voor school en andere activiteiten.

Het Spaarprogramma.

Het spaarprogramma is een initiatief dat het project in 2008 startte om de mensen te leren, en te  helpen sparen.

De ware motivatie om met dit initiatief te starten leest u in het verslag in het nieuwsarchief:

:: Spaarprogramma: vechten tegen moderne slavernij :: x97 28/11/2008

De meeste mensen uit het dorpje krijgen bij het einde van de week hun salaris. Omdat er geen spaarsysteem bestaat, gaat een groot deel van het geld op aan nutteloze dingen zoals alcohol of zaken die ze niet nodig hebben. Ook is er geen plaats waar ze het geld kunnen deponeren om het te sparen. De banken hebben geen interesse om voor deze mensen een rekening te openen doordat hun spaarbedrag te laag ligt.

Daarom gingen we van start met een eigen spaarsysteem.

Momenteel nemen er een  100-tal vrouwen deel aan het spaarprogramma. Per 100 Rs die ze sparen krijgen ze een extra aanmoediging die hen stimuleert om vol te houden. Deze bedraagt 3 Rs. Indien ze tot 2000 Rs trouw kunnen sparen, (d.w.z. dat ze iedere week minstens 100 Rs sparen) kunnen ze een renteloze lening aangaan van 6000 Rs.

Door dit spaarprogramma worden er geen oneerlijke leningen meer aangegaan en komen meer mensen uit hun schulden. Ook het alcohol gebruik is hierdoor sterk afgenomen.

Huisvesting; van hut naar huis.

De grootste oorzaak van de zwakke gezondheid bij de kinderen is te wijten aan de voeding en aan de huisvesting waarin de mensen leven. In de wintermaanden ,van oktober tot februari ,wordt het dorp bij het vallen van de avond overtrokken door een fijne nevel van water die doorheen de bla -  derdaken van de hutten binnen komt en alles nat maakt. Hierdoor hebben de kinderen veel problemen met hun ademhaling. Ze zijn vaak verkouden en hebben klachten aan de oren en de keel.

Naast deze problemen bieden de hutjes ook geen plaats voor de kinderen  om hun huiswerk te maken en te studeren. Er is zelfs geen plaats om een kleine voorraad aan te leggen. De hutjes dienen enkel om in te slapen. Koken wordt ook buiten de hut gedaan. Omdat de ontwikkeling van de kinderen door deze omstandigheden sterk werd tegengehouden besloot het project in te gaan op een aanbod dat de overheid opstartte om voor de arme mensen een huisje te bouwen waarbij de overheid 2/3 van de kostprijs van een basishuisje zou  financieren.

Dit project startte in 2007 en eindigde in de zomer van 2010. In totaal werden er 120 huizen gebouwd en gerenoveerd. Het project nam een hele grote taak op zijn schouders om te fungeren als tussenpersoon tussen de overheid, de aannemers en  de mensen. Zonder deze steun was het dorp er niet in geslaagd deze huisjes te kunnen afwerken.

Dank zij het huizenproject ontstond er nieuwe hoop bij de ouders van de kinderen. De positieve ontwikkelingen van de nieuwe school en deze nieuwe huisjes schiepen een sterke band tussen de mensen en het project.

De mensen maken hun huisje heel mooi door het te schilderen in verschillende kleuren. Ook de hygixebne is een stuk verbeterd doordat ze nu meer plaats hebben.

In de zomer van 2010 werden werd het dorpje geteisterd door een zware cycloon. De stenen huisjes bleven goed gespaard terwijl de oude hutten werden vernield door de cycloon.

Kinderkampen

Kinderen moeten kunnen spelen, ravotten en dingen leren samen te doen.

Toen we de kinderen voor het eerst leerden kennen, merkten we dat ze deze ontwikkelingen misten door hun levensomstandigheden. Ze moesten werken op het veld of thuis karweitjes opknappen terwijl mama en papa uit werken waren.

Daarom ook  dat we met een 3- daags kinderkamp wilden starten om de kinderen van beide kasten samen te brengen zodat het kastensysteem minder vat op hen zou krijgen door de onderlinge vriendschap. Het eerste kamp dat werd georganiseerd ging door  in de periode na het succes van het naaischooltje in het centrum. Toen kwamen de vrouwen en oudere meisjes uit beide kasten voor het eerst samen. Velen namen toen al hun kinderen mee.

Het eerste kamp was best spannend omdat de kleine kinderen uit beide kasten bij elkaar sliepen in dezelfde tent. Er waren wel opmerkingen gekomen maar het kamp was een bijzonder groot succes en werd meteen een trouwe jaarlijkse traditie waar de kinderen al maanden van tevoren over praten en naar uitkijken.  Ieder jaar wordt er rond een thema gewerkt om de kinderen dichter bij elkaar te brengen. Een gespecialiseerd team met poppen en goochel trucks werkt ieder jaar met de kinderen rond een thema. Het eerste thema was hygixebne en alcohol. Via een buikspreekpop halen ze zeer actuele problemen aan waar de kinderen dagelijks mee geconfronteerd worden. Tijdens de kampen wordt er veel aandacht besteed aan sport en spel, maar ook aan discipline, hulpvaardigheid en zorg voor elkaar.

Het zijn kampen waar de kinderen  hun talenten kunnen ontplooien en waar we merken wie de nieuwe dorpsleiders zullen worden. Op het einde van het kamp worden de prijzen onder de vier groepen verdeeld. Het is een heel fijne belevenis om zelf zo een kamp te kunnen meemaken. Het is zeer intensief maar zalig om de kinderen te zien genieten. Het kamp wordt meestal een kleine 2 maanden voor de examens georganiseerd  zodat ze zich daarna volop kunnen toespitsen op de komende examenperiode.

Naaischool.

De echte doorbraak kwam er toen we startten met een naaischool voor de x93school drop outsx94. Dit zijn meisjes vanaf 12 jaar die geen scholing hebben genoten omdat ze moesten helpen op het veld of in het huishouden. We bouwden een kleine loods waar we al snel 30 meisjes en vrouwen les gaven in handnaaiwerk. We schrokken zelf van het succes. Positief was vooral dat vrouwen uit beide kasten naar voren kwamen om zich in te schrijven voor de naaicursus. Dit was het begin van onderlinge aanvaarding van beide kasten.

Later werd een cursus mandenvlechten gegeven waardoor er een aantal gezinnen een nieuw inkomen hadden gevonden.  De meisjes en vrouwen leerden lezen en rekenen zodat ze hun contracten leerden begrijpen.

In 2008 verhuisde de naaischool naar de stad Sulurpet omdat er geen x93school drop outsx94 meer waren.

In de stad kende de nieuwe school opnieuw een groot succes voor heel wat moslimvrouwen die omwille van hun religie geen werk vonden in de maatschappij. Deze vrouwen hebben nu een eigen handeltje. Momenteel wordt het naaischooltje goed gevolgd door jonge moeders die het geld niet hebben om een cursus naaien te betalen. Nu leren de vrouwen zelf hoe ze patronen moeten maken. Ze herstellen de kleren van de buren of van hun klanten. In ruil voor de opleiding maken ze alle schooluniformen voor de kinderen. Dit zijn in totaal 600 uniformen per jaar. De stoffen kopen we aan in Chennai op de stoffenmarkt. Op die manier bespaart het project heel veel geld en kunnen de leerlingen heel veel bijleren. Het schooltje werd opgestart met financixeble steun van een oude weduwe uit Oostenrijk.

De bedoeling is om de naaischool op te nemen in de bouw van de nieuwe school.

Naschoolse bijlessen.

Dit is een initiatief dat werd opgestart in de jaren voor de nieuwe scholen er kwamen. Dit om de achterstand van de kinderen bij te werken.

Alle kinderen komen na de school naar het hulpcentrum om zich te ontspannen. Daarna worden de kinderen per leeftijd ingedeeld en maken ze samen hun huiswerk. De kinderen die problemen hebben met bepaalde leerstof krijgen hiervoor extra aandacht.

Voor de kinderen vanaf de 6^e klas is er avondonderwijs voorzien. Bij het naderen van hun examens, worden er extra lessen ingelast.  De 10^e klas studenten doen dan hun eindexamens en blijven de laatste weken in het centrum om te studeren. De meisjes slapen dan in het hostel bij de andere meisjes en de jongens in het centrum. Ze krijgen dan  extra voeding om hun concentratie zo hoog mogelijk te houden. Dit is voor hen een heel belangrijk examen. Het is door deze hulp dat de meeste kinderen slagen.

Het zijn de kinderen van deze leeftijd die de volledige ontwikkeling van het project hebben meegemaakt. Ze waarderen ten zeerste wat het project al die jaren voor hen deed. Ze laten dit sterk aanvoelen en helpen altijd mee met de verschillende activiteiten die het project organiseert. Ze zijn nu ook gestart met een eigen jongerengroep die iedere maand activiteiten organiseert.

Voor de kinderen die slaagden in de 10^e klas examens maar het te moeilijk vinden om verder te studeren voorzien we een 2 jaar durende technische opleiding in een technische school. Dit als elektricien, loodgieter of metaalbewerker. Door deze cursus te volbrengen verhogen ze hun plaatsen op de arbeidsmarkt.

De studenten die wel verder studeren krijgen een buspas, het toegangsgeld voor de school. Alsook hun boeken en een beetje zakgeld voor zij die verder weg studeren.

De jongeren die naar de universiteit gaan worden financieel geholpen met de helft van de kosten.

Er wordt hen wel gevraagd dit later, wanneer ze een job hebben,  terug te betalen zodat andere kinderen ook de kans krijgen op universitaire studies.

Onderwijs

• Ondersteuning van het overheid lager Telegu schooltje
• 2 eigen Engelse kleuterschooltjes; lower and upper global kindergarthen
• Eigen lagere Engelse school; Global Englisch medium school.
• Naschoolse bijlessen tot de 10^e klas
• Zomer computercursussen
• 2 jaar durende technische opleiding;  ITI training
• Ondersteuning van de universitaire studenten
• 3 schoolbussen voor het vervoer van de kinderen.
• Ingelegde bijlessen, extra motivatie en extra voedsel ter voorbereiding van de examens.

U zal wel merken dat, wanneer u doorheen het nieuwsarchief leest, onderwijs het meeste aandacht krijgt binnen het project.

We hebben geleerd dat onderwijs met goede motieven en niet alleen in kennis, maar ook in maatschappelijke waarden, een positieve en blijvende ontwikkeling biedt die het dorpje in positieve zin zeer sterk heeft bexefnvloed.

Toen het project van start ging, werd er les gegeven onder een gevlochten beschutting.

Op deze foto ziet u een jongen zijn eten opeten met een stok in zijn handen. Robert leerde hen dit omdat anders de honden met het eten van de kinderen gingen lopen.

Later kwam er met hulp van  de overheid een kleine kleuter- en lagere school.Het project hielp hierbij met het schoolmateriaal en de verfraaiing van het gebouw.

Na het eerste jaar merkten we dat de kinderen weinig vooruitgang boekten in hun kennis. In het begin kwamen er leerkrachten die zeer lui en onbekwaam  waren. Ze wilden  geen les geven omdat de kinderen van een lage kaste zijn.  Na veel overleg met de overheid kwamen er twee nieuwe leerkrachten die goed hun best deden om de kinderen meer te leren. Vanuit het project gaven we hen ook extra ondersteuning door de aankoop van materiaal. Dit liep beter tot op het moment dat er xe9xe9n van de leerkrachten met pensioen ging en de andere leerkracht opnieuw de kinderen tegenhield in hun ontwikkeling omdat ze van een lage kaste kwamen. De jaren die daarop volgden hebben we er alles aan gedaan om verbetering te brengen in het bestaande onderwijssysteem.

Onderwijs tot de 10^e klas.

Omdat het dorpsschooltje onderwijs geeft tot de 5^e klas zochten we naar een oplossing zodat de kinderen verder konden studeren tot de 10^e klas. Hiervoor werden verschillende mogelijkheden bekeken. De verantwoordelijke voor de overheidsbussen wou de kinderen niet toelaten op de bus omdat ze van een lage kaste waren. De meisjes werden lastiggevallen door de mannen. We besloten om een voertuig te kopen om de kinderen naar de school op de lanceerbasis te brengen. Later konden we met  de opbrengst van een kerstconcert onze eerste schoolbus aankopen.

Vanaf 2005 tot 2009 kwamen er  heel wat vrijwilligers en de kinderen genoten van de extra bijlessen die deze jonge mensen aan hen gaven. Het verlangen naar een goed onderwijssysteem bij de kinderen en bij ons  werd groter en groter. In de zomer van 2008 kwamen Robert en Rupa naar Belgixeb om te leren uit ons onderwijssysteem. Erika nam hen mee naar verschillende scholen waar zij les gaf en al snel groeide het verlangen bij Robert en Rupa om te starten met een eigen schooltje voor de kleuters.

Deze droom ging  in vervulling na een bezoek aan het dorp in 2008. Heel veel  ouders uit de lagere kaste durfden hun kinderen niet naar de bestaande overheidsschooltjes te brengen uit schrik om voorbij de offerplaatsen te gaan. Toen werd er besloten om een eigen kleuterklasje te bouwen voor de lage kaste. Dit werd geopend in februari 2009.

Een uitgebreid verslag hierover vindt u in ons nieuwsarchief :: Verslag bezoek Robert en Rupa aan Belgixeb :: x97 27/06/2008 , :: Nieuwsbrief februari 2009 :: x97 22/02/2009  

Erika gaf Rupa een opleiding hoe ze de kinderen ervaringgericht onderwijs kan geven. Momenteel komen alle kleuters uit het dorp naar het nieuwe kleuterklasje. De kindjes worden er gewassen en hun vuile kleertjes worden vervangen door een schooluniformpje. Ze krijgen een voedzame maaltijd en leren heel veel bij. Ze leren er spelenderwijs  hun eerste woordjes en cijfers in het Engels.

In juni 2009 werd een upper kindergarthen opgestart voor de oudere kleuters. Deze bevindt zich in het hulpcentrum. De kinderen worden hier voorbereid op de nieuwe Engelse Global English medium school. Het kleuterklasje werd uitgeroepen tot modelschooltje voor de regio.

Global English medium school.

Tijdens het zomerbeschermkamp van mei 2009 kregen de kinderen gedurende een maand Engelse les. Het team verbaasde zich over de snelheid waarmee de kinderen de leerstof opnamen. Een kennis van Rupa had het verlangen om een Engelse school voor kastelozen op te starten. Samen met Rupa en de ervaring van haar vader die jaren in het onderwijs werkte werd in sneltempo aan een nieuwe school gewerkt in de stad Sullurpet. Meer dan 30 kinderen uit het dorp schreven zich in voor de nieuwe school. Door de onrust en de schrik die de leerkracht van het dorpsschooltje veroorzaakte werden vele kinderen door hun ouders gedwongen de school na een maand op te geven. Echter was die ene maand dat de kinderen genoten hadden van een goed onderwijssysteem, voldoende om een ware opstand te veroorzaken in het dorp.  De kinderen hielden niet op te klagen over het dorpsschooltje tot enkele moedige moeders er genoeg van kregen en in opstand kwamen tegen de leerkracht van het dorp. Na een maand van dreigementen van de leerkracht aan de ouders  gaf ze uiteindelijk de nodige overgangsdocumenten zodat de kinderen nu naar de nieuwe Engelse school gaan.

Meer hierover in het nieuwsarchief: :: Nieuwsbrief augustus 2009 :: x97 28/08/2009

Nu pas komt tot uiting hoe getalenteerd deze kinderen zijn.  De leerkrachten van de nieuwe school hadden in het begin veel geduld en liefde nodig om aan de achterstand van de dorpskinderen t.o.v. de stadskinderen te werken. Nu zijn ze zelf heel fier over de bereikte resultaten. In de school wordt er veel aandacht besteed aan persoonlijke zorg voor de kinderen. Iedere maand gaan ze op x93fieldtripx94. Zo gingen ze naar het treinstation en leerden ze hoe ze een ticket en een bepaalde trein moeten nemen . Daarna wordt er per klas en niveau rond dat thema  verder gewerkt. Alle lessen worden in het Engels gegeven en de kinderen worden aangemoedigd op velerlei  vlakken. Het  is door deze kinderen dat ook de andere kinderen  uit het dorp nu naar de Engelse school willen komen. Ze bemoedigen elkaar.

Lees in het nieuwsarchief over de moeilijkheden die de leerkrachten in het begin ondervonden:

:: Het schoolgebeuren, berichtje van Rupa ::

Doordat er nu minder kinderen naar de Telegu school gaan is het voor de 2 nieuwe overheidsleerkrachten aangenamer om deze kinderen les te geven. Ook de kinderen die in de Telegu school blijven gaan stellen het goed en worden extra gemotiveerd in het project. Sommige ouders laten hun kinderen liever niet naar de Engelse school gaan omdat ze schrik hebben geen geschikte huwelijkspartner te vinden of dat ze schrik hebben dat hun kinderen hen later zullen vergeten.

De nieuwe school kreeg op zeer korte tijd een bijzonder goede reputatie door de omgang met de kinderen. In 2009 gingen er 80 kinderen naar de school. In juni 2010 werd dit verdrievoudigd naar 240 kinderen.

Een dorpsleider van een van de onbereikte dorpjes vroeg of we voor onderwijs konden zorgen voor zijn dorpskinderen. Door de mooie ontwikkelingen van de nieuwe tijdelijke school hebben we besloten om een goede school te bouwen die toegang zal bieden voor lagere kaste kinderen die anders geen kansen krijgen op goed onderwijs. Dit project zal zich over meerdere jaren uitspreiden. De school moet toegang kunnen bieden voor kinderen uit de vergeten dorpjes. Voor de bouw van deze school wordt momenteel gespaard.

Momenteel bevindt de school zich in het huis van Robert en Rupa in afwachting van dit schoolgebouw.

Hieronder enkele foto's van de streek waar het team zich nu bevind. Morgen vertel ik graag over de steuniniatieven waardoor het project deze kinderen en mensen kan helpen.

Het leek me een goed idee om iets over de geschiedenis te schrijven van het project terwijl de groep een welverdiende 3 daagse ontspanning geniet.

Het project ging van start in het jaar 1999 toen Robert Sunil een jonge Indische student theologie heel toevallig in contact kwam met de inwoners van Attakanithipha.

De kinderen die hij ontmoette hadden geen kleertjes enkel een zwart koordje dat hun geslachtsdelen beschermde. Er heerste een grote onderdrukking van de lage kaste mensen en maandelijks stierf er een kind door gebrek aan higixebne, drinkbaar water en goed voedsel. 

Robert hielp een zakenman in ruil voor kleren voor deze kinderen. Dit waren de eerste kleren die iets of wat bescherming gaven.

Al snel kreeg Robert een grote liefde voor deze kinderen. De kinderen waren steeds blij als Robert naar het dorp kwam. De twee jaren die daarop volgden gaf Robert heel veel aandacht aan deze mensen. Deze mensen hadden een heel laag zelfbeeld en werden gedomineerd door een hoge priester en de hoge kaste. Robert bracht een ander beeld van aanvaarding voor deze mensen naar voren.

Hij bracht voor het eerst een doktor mee naar het dorpje omdat hij het leed van de zieken niet aan kon zien. Veel kinderen stierven door Malaria en gebrek zuiver water. Ouderen aan tubercolose en veel moeders aan barmoederkanker. De mensen gingen voor al hun kwalen naar een kruidendokter. Het lot lag in zijn handen. Robert organiseerde medische kampen om de mensen in contact te brengen met opgeleide dokters die de juiste medicatie voorschrijven.

Nieuwe hoop

In september 2001 is een wetenschappelijk team uit Europa op de lanceerbasis aan het werk. Door technische problemen hebben ze plots wat vrije tijd, die ze gebruiken om de omgeving te verkennen. Zo ontmoeten ze Robert. Deze mensen zijn diep onder de indruk van de schrijnende armoede in het dorp. Roberts liefde en inzet voor het project motiveert hen om de eerste materixeble hulp te bieden. Een Belgisch teamlid, Bart De Wilde, neemt het project mee naar huis.

De directie van zijn bedrijf is zo getroffen door zijn verhaal dat ze een grote geldinzameling organiseert. Met de opbrengst kan in het Indiase dorpje een rudimentair dagzorgcentrum worden gebouwd.

Een hartverwarmend avontuur is begonnen…

Klimaat en locatie

Jaarlijks zijn er in de streek twee moessonregens, in oktober en juni. Die worden voorafgegaan door zware orkaanwinden en cyclonen. De zomers zijn er zeer heet, met temperaturen tot 50xb0C. Door droogte en overstroming sterven er in dit gebied jaarlijks meer dan 5000 mensen.

De mensen  trachten in deze moeilijke omstandigheden te overleven van visvangst, landbouw en contractwerk. Na de moessons kunnen ze vier maanden vissen op het meer rond het dorp. Naarmate de temperaturen stijgen, daalt het waterpeil van het meer. Het ruwe zout dat achterblijft, wordt verkocht. Hiervan leven de dorpelingen nog twee maanden. De overige zes maanden werken ze op de velden en doen ze aan contractwerk.  Voor de meeste  mensen uit Attakanithipa is dit meestal op de lanceerbasis als lastdrager, breker of straatveger.

De landbouwgrond is helaas zeer arm en na het regenseizoen kan er enkel zout water worden opgepompt. Hierdoor kunnen de dorpsbewoners maar enkele gewassen telen: rijst, uien en groene en rode chili's. De oogst is bovendien van zeer slechte kwaliteit. Sinds 2009 wordt het oogstwerk vervangen door grote machines die het werk van deze mensen wegneemt.

Sociale ongelijkheid

In de dorpen  heerst er nog steeds een kastensysteem.  Een erkende, hoge kaste en een niet-erkende, lage kaste. Deze mensen hebben het niet gemakkelijk.

De landbouwgrond is in het bezit van de hoge kaste en de mensen uit de lage kaste werken op deze velden. Voor gemiddeld 10.000 roepies (amper 175 euro) moeten ze 12 maanden werken. Zowat 80% van de gezinnen zijn gebonden dagarbeiders. Dit wil zeggen dat zij afhankelijk zijn van de hogere kaste. Hoe zij in die val lopen, leest u hieronder.
 

Schulden

Na het korte visseizoen moeten de meeste gezinnen een lening bij de hoge kaste aangaan om te kunnen overleven. De schuldeisers vragen om het geleende bedrag in xe9xe9n keer terug te betalen. Zolang dat niet gebeurt, moet het gezin maandelijks tot 10% rente betalen. Door deze uitbuiting ziet het gezin zich vervolgens genoodzaakt om elders een tweede lening aan te gaan. Maar zo worden de schulden natuurlijk alleen maar groter. Verschillende gezinnen hebben zelfs schulden in meer dan xe9xe9n dorp.

Wanneer de schuld niet kan worden terugbetaald, moet het gezin werken op de velden van de schuldeiser. De schuld wordt echter pas kwijtgescholden als de oogst van dat jaar goed is. Als de oogst mislukt, zijn de mensen verplicht om nog een jaar langer voor hun schuldeiser te werken. Maar zes maanden later moeten ze natuurlijk weer lenen. Een straatje zonder eind…

In het nieuwsarchief :: Spaarprogramma: vechten tegen moderne slavernij :: (28/11/2008) leest u hierover een voorbeeld van een gezin dat in het dorpje woonde. dit kan u terug vinden op de website van het project; www.kinderenvanindia.com

Op deze manier worden de mensen gebonden arbeiders en goedkope werkkrachten voor de grondbezitters. Wisten ze dat dan niet? Neen, want ze kunnen het contract niet lezen.

Veel vaders worden hierdoor ontmoedigd en beginnen te drinken, met nog meer schulden tot gevolg. Schulden die de kinderen mee moeten helpen afbetalen.

Slechte gezondheid

De dorpjes  liggen in een gebied waar het malaria- en Chikungunyavirus heerst. http://nl.wikipedia.org/wiki/Chikungunya-virus. In de wintermaanden; oktober tot februari worden de dorpen; bij het vallen van de avond, door een vanuit het noorden vochtige  nevel overtrokken. Deze nevel gaat tot in de hutjes waarin de mensen wonen. Hierdoor worden de mensen vaak verkouden en lijden er veel aan infecties aan de luchtwegen, oor en keel.

Voor de start van het hulpproject in Attakanithipa maakten deze ziektes  iedere maand een dodelijk slachtoffer. Ook de hitte en de daaraan verbonden droogte eisen hun tol, zowel onder de mensen als onder het levensnoodzakelijke vee.

De dorpskinderen zijn sterk ondervoed en hebben grote tekorten aan vitaminen. Op school krijgen ze een bescheiden warme maaltijd. Omdat hun ouders zo arm zijn, is dit voor de meeste kinderen de enige maaltijd.
               

Door hun ondervoeding en het gebrek aan hygixebne hebben de meeste kinderen last van etterende wonden en huiduitslag. Het project maakt de kinderen bewust van het belang van een goede persoonlijke verzorging en leert hen hoe ze zich moeten wassen, hun tanden poetsen, enz.

Malaria is hier de laatste jaren minder actief geweest. Toch worden er af en toe nog mensen met besmet.

Het HIV virus komt ook in mindere mate voor. De mensen die er door besmet worden lopen dit meestal op na opnames in hospitalen.
 

Nood aan onderwijs

Ongeletterde mensen zijn gemakkelijk uit te buiten, dat weet iedereen. Daarom is het belangrijk dat we de kinderen degelijk onderwijs kunnen bieden. Ondanks dat de overheid wel probeert iets te verbeteren stelt het onderwijs in de dorpen  weinig voor. De scholen hebben een groot tekort aan bekwame leerkrachten en goed lesmateriaal. In sommige dorpjes is er geen school, in een ander enkel tot de 6^e klas en weer in een ander dorpje tot de 10^e klas. Met de steun van de Indiase overheid werd er in Attakanithipa een schooltje  gebouwd. De inrichting en het schoolmateriaal werden bekostigd door het project. Jammer genoeg speelt het kastensysteem  een nadelige rol voor de kinderen van achtergestelde kasten. De leerkrachten zijn niet gemotiveerd en leggen de leerstof onzorgvuldig uit aan de kinderen. Dit tot grote frustratie bij vele kinderen waardoor ze spijbelen of met tegenzin naar school gaan.

In Attakanithipa hebben we gemerkt dat de kinderen van het dorp zeer getalenteerd zijn.  Van hun 2e tot 9e jaar kunnen de kinderen in de dorpsschool terecht. Kinderen uit de hoge en lage kaste volgen er samen les.

Vanaf hun tiende gaan de kinderen naar een andere school buiten het dorp. Maar daar moeten ze elk schooljaar slagen voor een grote eindtoets om hun studie verder te mogen zetten. Veel kinderen slagen hier niet in. Daarom zorgen we voor naschoolse opvang om hen te helpen met hun huiswerk en om hen te blijven motiveren.

Daarnaast heerst er nog een ander groot sociaal onrecht. Na hun 12e kunnen de meeste kinderen immers niet meer naar school. Omdat ze tot de lage kaste behoren bijvoorbeeld. Ook de meisjes moeten al vrij snel thuis blijven om te helpen in het huishouden of op het veld. Veel lage kaste kinderen worden ook het slachtoffer van kinderarbeid. Hierdoor missen ze de kansen op onderwijs.

Gelukkig gaan de kinderen uit Attakanithipha zo goed als allemaal naar school. Echter zijn er nog honderden kinderen uit de andere dorpjes die geen onderwijs krijgen.

Een overzicht over de leerjaren in het Indische schoolsysteem vindt u in de nieuwsbrief van
:: Nieuwsbrief maart 2010 :: x97 19/03/2010

Angsten

De mensen zijn bijzonder bijgelovig en gaan door heel veel opgelegde praktijken en leefregels  gebukt onder diep gewortelde angsten voor verschillende goden. Dit gaat heel ver en het is heel moeilijk de mensen duidelijk te maken dat  die angsten  hen opgelegd worden door mensen die hun onder controle willen houden. Het is jammer dat in veel religies veel wetten aan mensen worden opgelegd die hen in plaats van hen te helpen het hun nog moeilijker maken.

Een compliment is voor deze mensen eerder een vloek dan een zegen. Wanneer je iets positiefs over iemand persoonlijk, of over zijn bezittingen zegt zullen zij een ritueel ondergaan dat al het goede wat je over hen vertelde weer wegneemt. Dit doen ze uit schrik voor de goden. Aan de ingang van de huisjes hangen vaak duivelskoppen die het goede van de gasten wegneemt.  Ook een compliment over een babyx92tje wordt weggewassen met een ritueel.

Wanneer een dronken man verbrand wordt geloven ze dat zijn geest ronddwaalt op de plaats waar de man verbrandt werd. Uit schrik dat die geest hen zou aanvallen kopen ze een fles likeur en gieten ze die uit op de plaats waar de man verbrandt werd. Zo houden ze de geest rustig en blijven hun kinderen beschermt.

Dit zijn slechts 2 voorbeelden die duidelijk maken hoe ernstig we rekening moeten houden met de angsten van deze mensen.

Het kleuterklasje dat in 2009 werd opgericht werd speciaal in het lage kaste gedeelte gebouwd. Dit omdat de ouders hun kinderen niet naar het dorpsschooltje wilden sturen uit schrik voor geesten. Ze geloven dat deze geesten  aan de offerplaatsen van de toegangswegen tot het dorpsschooltje wonen.

Het klinkt misschien vreemd om dit als westerlingen te horen maar heel veel ontwikkelingen worden zwaar tegengehouden door deze negatieve angsten. Probeer maar eens duidelijk te maken dat ze geen angsten hoeven te hebben?

Hier is heel veel wijsheid, inzicht en geduld voor nodig. Gelukkig kunnen we hen door onze hulpactiviteiten een andere liefde laten zien die de mensen een uitweg geeft en vrij maakt van deze angsten.

Ik laat jullie graag nog enkele foto's zien van de prachtige natuur waarin deze mensen wonen. Tot morgen